Bomen in stilte

Chris Thewissen, Cisterciënser Abdij “Lilbosch” Echt

‘Nooit heb ik andere leermeesters gehad dan eiken en beuken’
Bernardus van Clairvaux 1040-1153

Drie populieren
een rode zon erachter.
Geen vogel zingt meer.

Langzaam neemt de nacht
bezit van de berkenboom.
De wereld wordt stil.

Roerloos staat de berk;
een windzucht brengt ons één blad
dichter bij de herfst.

In de kale iep
hangen nog drie bladeren:
een scherpe driehoek.

(Haiku’s gemaakt door een broeder Trappist van de Abdij Lilbosch, Echt)


boomDe oogst is van het land, ochtendnevel zweeft over de velden. Bomen staan verstild in het lege landschap en accentueren de ruimte.
We zijn stilte-zoekers.
De stilte en de eenvoud in ons leven, de afwezigheid van richtingloze herrie, vormen de basis van een ruimte die leven schept, een ruimte om je te verdiepen, zoals de wortels van een boom zich langzaam in de diepte verankeren om houvast te vinden bij storm.
Je word je van die stilte bewust door de ene vogel, het gezoem van een insect, de wind in de bomen. Bomen met hun takken als armen uitgestrekt naar de hemel of zoals de treurwilg in onze gastentuin, zich ontfermend over de aarde.

Veel oude bomen rond onze abdij zijn geplant door vluchtelingen. Monniken uit Westmalle die moesten vluchten voor het geweld van de eerste wereldoorlog in België en hier onderdak en rust vonden. Zij plantten bomen: linden, berken, kastanjes, platanen, eiken, beuken en populieren.
Onder de oude plantanen die in de ruimte bij de abdij hun eigen vormen konden vinden groeit de tongvaren en andere zeldzame planten. Deze prachtig gevormde plantanen met hun onderbegroeiing van varens zijn voor mensen uit de omgeving een plek geworden om de as van geliefden te verstrooien.

 

Tekst: Tini Brugge naar aanleiding van een gesrek met ChrisThewissen en broeder Malachias Huyink

» Het verhaal van november "Herbestemming kloostertuin".