Tijd en eeuwigheid in de tuin

Broeder Cor Dekker, benedictijn St. Adelbertabdij, Egmond [www.abdijvanegmond.nl]

Alles heeft zijn tijd
Broeder CorTijd en eeuwigheid is de titel van een boek dat Wilfried Stinissen schreef en mij boeide. Op zoek gaan IN de tijd naar de eeuwigheid… Dat doe ik elke dag door te leven in het NU met alle aandacht en met al mijn zintuigen om zo al tastende God op 't spoor te komen.
Alles heeft zijn tijd… zo groeide ik op en besloot benedictijn te worden. Ik werkte als lekebroeder zeven jaar op de boerderij van het klooster met koeien en varkens en daarna 46 jaar als kok. Na de warme middagmaaltijd werkte ik in de kaarsenmakerij. Thans ben ik bijna dagelijks in de tuin, schoffel, snoei en kweek wat groenten en bloemen.

Vrij zijn voor God
Ik legde een kleine tuin met een kasje aan op een vergeten plekje in de kloostertuin bij de vroegere ingang tot de abdij. Bij deze oude ingang is in de gevel gehakt: Deo Vacare: Vrij zijn voor God.
Bij de aanleg van de tuin sleepte ik zware brokken stenen van de ruïne van de Egmondse abdij, de oude abdij die in de 10e eeuw werd gesticht, naar mijn tuin. De monniken werden in 1573 verdreven en de ruïnes werden in 1800 gesloopt. Stenen uit dat verleden komen in mijn tuin tot leven.
Ook oude boomstammen gebruikte ik voor de afscheiding bij mijn tuin. Het zijn boomstammen uit het zogenaamde Pinetum, het bos met verschillende soorten naaldbomen dat door pater Veugel in onze kloostertuin, met stekken uit de kloostertuin van Oosterhout, werd aangelegd. We noemen het Pinetum ook wel het Vleugelbosje. De eeuwigheid en het verleden verbinden zich op deze wijze met mijn levenstijd. Juist om door in het heden te zaaien en van de vruchten van de aarde te genieten, in het voorjaar verse spinazie, zomers kroppen sla en in de winter boerenkool. Broeder CorIk kweek wat tomaten in het kasje en wat bloemen. Zo ben ik bezig met het mysterie van Gods oneindigheid; van zaad tot vrucht van vrucht tot zaad, elk jaar opnieuw. Ik beleef het in mijn tuin, in de kloostertuin, maar ook tijdens mijn fietstochten en wandelingen. Open staan met alle zintuigen en genieten van de schoonheid, geraakt worden en aangeraakt worden in het nu door de eeuwigheid.
De oude abdijstenen en oude bomen herinneren mij aan Gods schepping, maar ook aan leven in het NU. Zo zetten wij 't werk van onze voorgangers in 't monastieke leven voort. We verbinden hier verleden en toekomst met elkaar, van geslacht op geslacht.

Herkauwen
Alles heeft zijn tijd, maar met name buiten in de tuin en de natuur kan ik vrij zijn voor God, de oneindige, de eeuwige, met Hem praten en Zijn Woord overwegen. Allerlei schone teksten komen vanzelf naar boven en daar leef ik van, 'ruminare' heet dat, herkauwen zoals koeien in de wei dat doen. Ze liggen daarbij en zijn in rust, en zo loop ik rustig te mediteren. Op mijn manier doe ik deze beesten na.

 

Naschrift
De tuin van de abdij is niet openbaar toegankelijk, wel voor gasten die op de abdij verblijven.

 

» Het verhaal van januari "Snoeien".