Vlinders

Broeder Frans Melkert, benedictijn, Egmond Binnen [www.abdijvanegmond.nl]

Als klein kind zag ik een keer in een tuin een knalgele vlinder op een roze phlox. Deze kleurencombinatie en de schoonheid van de tere vlinder heeft me diep geraakt. Voor het eerst zag ik een vlinder met hart en ziel. Die ervaring toen, lang geleden, is in mijn ziel gegrift gebleven. Dat een vlinder alles met de ziel te maken heeft wist ook de dichteres Ida Gerhardt:
‘Ik legde, aan ‘t nog kinderlijk gehoor,
uit waarom psyche ‘ziel’en ‘vlinder’was’
    (uit het gedicht Psyche)

Buiten bidden en genieten
broeder FransVlinders roepen bij mij verwondering op. Ze raken me. Toen ik besloot benedictijn te worden kon ik kiezen tussen de abdij in Vaals en hier in Egmond. Ik koos deze abdij omdat allerlei typen landschappen hier voorkomen: duin, bos, hei, zee en polderlandschap. Dat betekent ook dat hier verschillende soorten vlinders zijn want elke vlindersoort heeft een eigen voorkeur. Ik houd van de schepping, de natuur. Het zingen van de lof voor God zoals we dat doen in het gezamenlijke koorgebed, heeft voor mij alles te maken met die liefde voor de schepping en mijn verwondering daarover. Maar genieten buiten is voor mij ook bidden. Vlinders zien is een manier van God ontmoeten.

Zin verstaan
‘Vier engelen vliegen mijn venster in,
(…)
Wij brengen u vier witte vlinders
in de milde wereldse voorjaasrmorgen,
opdat gij de werken Gods moogt verstaan.
    ( Droom van de vlinders - Ida Gerhardt Vlinders)

Compensatie
Ik kreeg hier in Egmond de gelegenheid om delen van de tuin geschikt te maken voor vlinders. Eigenlijk maakte ik door het aanplanten van ondermeer veel vlinderbomen van de hele kloostertuin een vlindertuin. Ik doe dat ook omdat ik zie dat wij mensen de natuur meer en meer omzetten in een landschap van asfalt en beton en zo de leefmogelijkheden voor vlindersoorten verkleinen. Sommige hebben heel speciale planten nodig om zich te kunnen voortplanten.
Vanuit mijn verwondering en uit dankbaarheid en vanuit de inspiratie die vlinders mij schenken schreef ik dit gedichtje:

Verloren vlinders
Een wandeling door de natuur
Onsteekt in mij het vlindervuur.
Die beestjes boeien mij steeds meer,
te zien hoe mooi ze zijn, zo teer!
Wie weet van hun verborgen pracht
en van het lot dat hen thans wacht,
Hun leefgebied gaat op de schop.
Wie kan gezagvol zeggen: STOP?
Elke vlinder blijft mijn ziel raken. Dat is een rijkdom die geschonken wordt elke keer weer.

 

Naschrift
Vlinders komen tot leven in de paastijd. Uit een schijnbaar dode pop ontstaat een prachtig getekend fladderend wonder. De verwondering van nieuw, kwetsbaar leven is een verklaring dat vlinders soms afgebeeld worden bij religieuze voorstellingen.
De kloostertuin van de abdij is niet openbaar toegankelijk, maar wel voor gasten die daar verblijven.

 

» Het verhaal van mei "Groen".